مجوز مرکز رادیولوژی و سونوگرافی
اخذ مجوز مرکز رادیولوژی و سونوگرافی از آن دسته کارهایی است که اگر از همان ابتدا درست و مرحلهبهمرحله انجام نشود، معمولاً به دوبارهکاریهای پرهزینه ختم میشود: از انتخاب ملک نامناسب و سربکوبی اشتباه گرفته تا خرید دستگاه قبل از اخذ موافقت اصولی و گیر کردن پرونده در استعلامها. این مقاله برای پزشکان، مدیران و سرمایهگذاران حوزه سلامت نوشته شده تا با زبان ساده، مسیر قانونی و اجرایی را شفاف کند و یک نقشه راه عملی برای رسیدن به پروانه بهرهبرداری در اختیار شما بگذارد.
نکته مهم: جزئیات دقیق ممکن است با توجه به استان/دانشگاه علوم پزشکی، نوع خدمت (موسسه یا مرکز تصویربرداری)، تعداد و نوع دستگاهها و اصلاحات آییننامهها تفاوتهایی داشته باشد. بنابراین این راهنما را به عنوان «چارچوب و چک لیست» ببینید و برای نسخه نهایی مدارک/فرمها حتماً با دانشگاه علوم پزشکی محل فعالیت هماهنگ کنید.
| موضوع کلیدی | موسسه رادیولوژی (حداقلی) | مرکز تصویربرداری پزشکی (گستردهتر) | اثر روی مجوز |
|---|---|---|---|
| حداقل خدمات | رادیولوژی + سونوگرافی | ترکیبی از چند خدمت پیشرفته | نوع مجوز و الزامات فنی متفاوت میشود |
| حداقل تجهیزات | حداقل یک دستگاه رادیولوژی و یک دستگاه سونوگرافی | علاوه بر موارد پایه، معمولاً الزام به CT یا MRI (بسته به تعریف مرکز) | فهرست تجهیزات و تاییدیهها گستردهتر میشود |
| مساحت پیشنهادی/رایج | حداقل حدود ۹۰ متر مربع | حداقل حدود ۲۰۰ متر مربع | انتخاب ملک از ابتدا تعیینکننده است |
| مسئول فنی | متخصص رادیولوژی | متخصص رادیولوژی (و تیم فنی مکمل) | نام مسئول فنی در پروانه نقش کلیدی دارد |
| حفاظت در برابر اشعه | سربکوبی/شیشه سربی/علائم و PPE | مفصلتر و سختگیرانهتر (بهویژه در بخشهای پرتوده) | بازدیدها و تاییدیهها افزایش مییابد |
| ریسک خطا | متوسط (بیشتر در ملک و سربکوبی) | بالا (هماهنگی چند دستگاه و چند تاییدیه) | نیاز به برنامهریزی و زمانبندی دقیقتر |
این مجوز دقیقاً برای چه چیزی است؟ (تعریف ساده و کاربردی)
وقتی در ایران میگوییم «مجوز مرکز رادیولوژی و سونوگرافی»، معمولاً منظور پروانه/مجوزی است که اجازه میدهد یک واحد خصوصی ارائهدهنده خدمات تصویربرداری تشخیصی، طبق آییننامههای وزارت بهداشت فعالیت کند. این مجوز معمولاً شامل بخشهای زیر است:
- پروانه تاسیس/موافقت اصولی: چراغ سبز اولیه برای اینکه روند را شروع کنید و وارد مرحله آمادهسازی فضا و جمعآوری مدارک شوید.
- تاییدیههای فنی و بهداشتی: مثل تایید نقشه و فضا، رعایت ضوابط حفاظت در برابر اشعه، تهویه و ایمنی.
- پروانه مسئول فنی: برای فردی که از نظر قانونی پاسخگوی کیفیت و ایمنی خدمات است (معمولاً متخصص رادیولوژی).
- پروانه بهرهبرداری: مجوز نهایی شروع فعالیت.
در عمل، شما با یک «پرونده چندبخشی» مواجه هستید: هم بخش درمان/معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی درگیر است، هم موضوعات بهداشت محیط و ایمنی، و هم الزامات حفاظتی مرتبط با کار با اشعه. بنابراین بهترین رویکرد این است که از همان روز اول، مسیر را مثل یک پروژه مدیریت کنید: زمان، هزینه، منابع انسانی و ریسکها را کنار هم ببینید.
تفاوت موسسه رادیولوژی با مرکز تصویربرداری پزشکی (اشتباه رایج متقاضیان)
یکی از نقاطی که خیلیها را در همان ابتدای کار دچار اشتباه میکند، قاطی شدن اصطلاحات است. به زبان ساده:
موسسه رادیولوژی (یا واحد رادیولوژی/سونوگرافی)
معمولاً مجموعهای است که خدمات تصویربرداری تشخیصی رایج را ارائه میدهد و حداقل باید یک دستگاه رادیولوژی و یک دستگاه سونوگرافی داشته باشد. بسته به مجوز و ظرفیت، خدماتی مثل ماموگرافی، پانورکس، سفالومتری یا سنجش تراکم استخوان هم میتواند اضافه شود.
مرکز تصویربرداری پزشکی
در تعریف رایج، «مرکز» معمولاً گستردهتر است و علاوه بر بخشهای پایه، خدمات پیشرفتهتری مثل CT یا MRI (یا هر دو) را هم اضافه میکند. به همین دلیل الزامات فضایی، هزینهای، نیروی انسانی و تاییدیهها افزایش مییابد.
چرا این تفاوت در مجوز مهم است؟
چون روی همه چیز اثر میگذارد: مساحت، نوع ساختمان، برق و تاسیسات، چیدمان فضا، لیست تجهیزات، تعداد پرسنل، و حتی شدت و تعداد بازدیدهای کارشناسی. توصیه عملی این است که قبل از هر تصمیم مالی (اجاره/خرید ملک یا خرید دستگاه)، مدل فعالیت خود را مشخص کنید: «موسسه با خدمات پایه» یا «مرکز با خدمات توسعهیافته».
چه کسانی میتوانند برای مجوز اقدام کنند؟ (شرایط متقاضی)
یکی از بخشهای پرتکرار در آییننامهها این است که مجوز تاسیس واحد تصویربرداری به هر فردی داده نمیشود. به طور کلی، اصل ماجرا این است که موسس باید صلاحیت حرفهای و قانونی لازم را داشته باشد یا در قالب مشارکت/شرکت، این صلاحیت در بین موسسین موجود باشد.
حالت اول: اشخاص حقیقی
در بسیاری از رویهها، متقاضی حقیقی باید در یکی از گروههای زیر قرار بگیرد:
- پزشک متخصص رادیولوژی
- کارشناس رادیولوژی (یا مدرک بالاتر مانند ارشد/Ph.D در همین حوزه)
توجه کنید که مسئول فنی (که بعداً توضیح میدهیم) معمولاً باید متخصص رادیولوژی باشد و پروانه نهایی هم به نام مسئول فنی صادر/ثبت میشود. بنابراین حتی اگر موسس کارشناس رادیولوژی باشد، باز هم نقش رادیولوژیست در ساختار حقوقی و اجرایی پررنگ است.
حالت دوم: اشخاص حقوقی (شرکتها)
اگر متقاضی یک شرکت باشد، معمولاً لازم است حداقل یکی از موسسین/سهامداران یا افراد کلیدی، شرایط حرفهای گفتهشده را داشته باشد. جزئیات دقیق را دانشگاه علوم پزشکی و کمیسیونهای قانونی تعیین میکنند.
حالت سوم: مرکز مشترک
در برخی مدلها، مجوز مرکز مشترک به حداقل ۵ نفر داده میشود و حضور حداقل یک متخصص رادیولوژی در بین آنها الزامی است. این مدل برای کاهش فشار سرمایهگذاری اولیه مطرح میشود، اما هماهنگی شرکا (مدیریت، قراردادها، سهم سود، مسئولیتها) خودش پروژه جداگانهای است و بهتر است از همان ابتدا با قراردادهای دقیق جلو بروید.
مسئول فنی کیست و چرا در پرونده مجوز «نقطه حساس» است؟
در مراکز تصویربرداری، مسئول فنی فقط یک عنوان روی کاغذ نیست. مسئول فنی از نظر وزارت بهداشت و مراجع نظارتی، فردی است که باید کیفیت خدمات، رعایت دستورالعملها، ایمنی بیمار و پرسنل، و درست کار کردن فرآیندها را تضمین کند.
شرایط مسئول فنی
در رویه رایج، مسئول فنی باید پزشک متخصص رادیولوژی باشد. همچنین محدودیتهایی برای تعداد شیفتها/نوبتهای کاری که یک رادیولوژیست میتواند مسئولیت فنی بگیرد وجود دارد (مثلاً سقف مشخص برای نوبتهای کاری).
وظایف کلیدی مسئول فنی (خلاصه کاربردی)
- نظارت بر کیفیت تصاویر و گزارشدهی استاندارد
- نظارت بر رعایت اصول اخلاق حرفهای و محرمانگی اطلاعات بیمار
- کنترل ایمنی پرتویی، استفاده از پوششهای سربی و شیلدها
- کنترل صلاحیت و عملکرد کارکنان فنی
- پیگیری پروندههای پزشکی، ثبت و بایگانی صحیح
- گزارشدهی موارد خاص (مانند بیماریهای واگیر) طبق ضوابط
پیشنهاد عملی: از ابتدای پروژه، مسئول فنی را وارد تصمیمهای مهم کنید (انتخاب ملک، نقشه، جانمایی اتاقها، انتخاب دستگاه). این کار احتمال «رد شدن در بازدید» را به شکل معنیداری کم میکند.
ضوابط ملک و فضای فیزیکی برای گرفتن مجوز
بخش قابل توجهی از پروندههای رد شده یا طولانی شده، به «ملک نامناسب» برمیگردد. چون حتی اگر بهترین دستگاه را بخرید، اگر فضا استاندارد نباشد، تاییدیه نهایی سخت میشود.
شرایط کلی ساختمان
- کاربری و موقعیت: ترجیحاً ساختمان غیرمسکونی. اگر ساختمان مسکونی باشد، معمولاً نباید سکنه داشته باشد و ورودی باید مجزا باشد.
- طبقه: بهتر است همکف باشد؛ یا نهایتاً طبقه ۱+ یا ۱- (بسته به ضوابط محلی).
- آسانسور: اگر فاصله ورودی مرکز تا تراز همکف بیش از حد مجاز باشد، وجود آسانسور ممکن است الزامی شود (خصوصاً برای دسترسی بیماران و حمل تجهیزات/برنکارد در برخی خدمات).
- ارتفاع سقف: در بسیاری از منابع، حداقل حدود ۲.۷ متر ذکر میشود.
حداقل مساحت (قاعده سرانگشتی)
اعدادی که معمولاً در آییننامهها و منابع رایج میبینید:
- برای موسسه رادیولوژی: حداقل حدود ۹۰ متر مربع
- برای مرکز تصویربرداری: حداقل حدود ۲۰۰ متر مربع
اینها حداقلهای رایج هستند؛ اما در عمل، اگر میخواهید تجربه بیمار (فضای انتظار، رختکن، پذیرش، گردش کار) خوب باشد و مرکز در آینده قابل توسعه بماند، به فضای بیشتر نیاز پیدا میکنید.
چیدمان پیشنهادی فضا (برای کاهش خطا و دوبارهکاری)
بدون ورود به نقشههای فنی، یک چیدمان منطقی برای موسسه رادیولوژی/سونوگرافی معمولاً شامل این فضاهاست:
- پذیرش و فضای انتظار
- اتاق رادیولوژی (با اتاق اپراتور و شیشه سربی)
- اتاق سونوگرافی (با حریم و محرمانگی کافی)
- رختکن/فضای تعویض لباس (در صورت نیاز)
- انبار ملزومات و اتاق تاسیسات کوچک
- سرویس بهداشتی مراجعین و کارکنان (طبق ضوابط)
- فضای بایگانی/سیستمها (دیجیتال یا ترکیبی)
استانداردهای حفاظت در برابر اشعه و ایمنی: نقطهای که پروندهها را متوقف میکند
در راهاندازی واحدهای پرتوده، «حفاظت در برابر اشعه» موضوعی تشریفاتی نیست. اگر سربکوبی، جانمایی اتاقها، شیشه سربی یا علائم هشدار درست نباشد، ممکن است مجبور شوید دیوار را دوباره باز کنید و کل هزینه را دوباره بدهید.
موارد پرتکرار در الزامات حفاظتی
- سربکوبی و حفاظ دیوارها/در/پنجرهها طبق محاسبات و تایید کارشناس
- شیشه سربی برای اتاق اپراتور و نقاط مشاهده
- علائم هشدار اشعه و تابلوهای راهنما روی درِ اتاقهای پرتوده
- تجهیزات حفاظت فردی (PPE): روپوش سربی، تیروئیدبند، گنادیبند، عینک سربی و شیلدهای موردنیاز
- تهویه و شرایط محیطی (برای ایمنی، بهداشت و همچنین سلامت تجهیزات)
نکته اجرایی: سربکوبی را «بعد از خرید دستگاه» به عنوان کار فوری انجام ندهید. ابتدا نقشه و جانمایی را نهایی کنید، تاییدیههای لازم را بگیرید و بعد وارد عملیات اجرایی شوید؛ چون هر تغییر کوچک در محل دستگاه میتواند محاسبات حفاظتی را تغییر دهد.
تجهیزات لازم و تاییدیههای فنی (به زبان ساده)
برای دریافت مجوز، شما باید هم لیست تجهیزات ارائه کنید و هم در مرحله بهرهبرداری، تاییدیه نصب و راهاندازی را بگیرید. در بسیاری از رویهها تأکید میشود که دستگاهها باید استانداردهای بهروز داشته باشند و در مورد برخی دستگاهها، نگاه سیاستگذار به سمت دیجیتال شدن است.
حداقل تجهیزات برای «مجوز مرکز رادیولوژی و سونوگرافی»
- یک دستگاه رادیولوژی (در بسیاری از منابع تأکید بر دیجیتال/بدون فیلم است)
- یک دستگاه سونوگرافی استاندارد (معمولاً با حداقل دو پروب سطحی و عمقی برای پوشش خدمات پایه)
ملزومات پرتکرار (غیردستگاهی)
- پرینتر/سیستم چاپ (در صورت نیاز)
- تخت سونوگرافی و ملزومات معاینه
- علائم هشدار و تابلوها
- تجهیزات حفاظت فردی و شیلدها
توصیه مدیریتی: اگر قصد توسعه دارید (مثلاً اضافه کردن ماموگرافی، پانورکس یا سنجش تراکم استخوان)، از ابتدا درباره ظرفیت برق، مساحت و جانمایی آینده فکر کنید. «طراحی قابل توسعه» جلوی توقف فعالیت در زمان ارتقا را میگیرد.
مدارک لازم برای تشکیل پرونده مجوز (چک لیست مدارک)
مدارک دقیق ممکن است با سامانه و دانشگاه محل شما کمی تفاوت داشته باشد، اما این فهرست، رایجترین مواردی است که معمولاً درخواست میشود:
مدارک هویتی و حقوقی
- اطلاعات/مدارک هویتی متقاضی (حقیقی یا حقوقی)
- در صورت حقوقی بودن: اساسنامه/روزنامه رسمی و مدارک ثبتی شرکت
- گواهی عدم سوء پیشینه (در برخی مراحل)
- گواهی عدم اعتیاد (در برخی مراحل)
مدارک ملک و فضا
- سند مالکیت یا اجارهنامه رسمی (معمولاً با گواهی امضا/مستندات معتبر)
- آدرس دقیق و کروکی/اطلاعات مکانی
- نقشه فضا و جانمایی اتاقها مطابق ضوابط
مدارک فنی و نیروی انسانی
- معرفی مسئول فنی و مدارک تخصصی ایشان
- لیست تجهیزات (به تفکیک دستگاهها و ملزومات)
- تاییدیههای فنی تجهیزات (بسته به نوع دستگاه و رویه دانشگاه)
- لیست پرسنل فنی و مدارک صلاحیت آنها
مدارک ایمنی و بهداشت
- مستندات مربوط به حفاظت در برابر اشعه (سربکوبی، شیشه سربی، علائم هشدار، PPE)
- تاییدیههای بهداشت محیط/ایمنی (در بازدیدهای مربوطه)
مراحل اداری اخذ مجوز (از درخواست تا پروانه بهرهبرداری)
در منابع و تجربه میدانی، مسیر کلی معمولاً شامل چند گام تکرارشونده است. برای اینکه ذهن شما منظم شود، مراحل را به صورت شمارهگذاریشده میآوریم:
- تعریف مدل فعالیت: مشخص کنید موسسه پایه میخواهید یا مرکز تصویربرداری توسعهیافته؛ دستگاهها و خدمات را روشن کنید.
- انتخاب ملک با نگاه مجوز: قبل از قرارداد بلندمدت، معیارهایی مثل مساحت، طبقه، ورودی، امکان سربکوبی، تهویه، دسترسی و پارکینگ را بررسی کنید.
- ثبت درخواست در سامانه: معمولاً از مسیرهای آنلاین وزارت بهداشت/دانشگاهها انجام میشود (در برخی منابع به سامانههای مرتبط با پروانهها اشاره شده است).
- بارگذاری مدارک: مدارک هویتی، ملکی، نقشه، لیست تجهیزات، معرفی مسئول فنی و…
- اخذ موافقت اصولی/پیشمجوز: در صورت تایید کمیسیون یا مرجع مربوطه.
- آمادهسازی فضا و اجرای الزامات: سربکوبی، شیشه سربی، تابلوی هشدار، بهداشت محیط، تاسیسات، جانمایی.
- خرید/نصب تجهیزات و اخذ تاییدیه نصب: نصب طبق استانداردها و دریافت تاییدیه کارشناسان مربوطه.
- بازدیدهای کارشناسی: بازدید درمان، بهداشت محیط، ایمنی پرتویی (بسته به ساختار استان).
- صدور پروانه مسئول فنی و پروانه بهرهبرداری: پس از تکمیل تاییدیهها و رفع نواقص.
- اعلام شروع فعالیت: معمولاً اعلام رسمی شروع کار به دانشگاه/مرجع صادرکننده و رعایت الزامات پس از افتتاح (ثبتها، پروندهها، کنترلها).
اگر بخواهیم خلاصه کنیم: «اول پرونده را اصولی شروع کنید، بعد فضا را درست بسازید، بعد تجهیزات را نصب و تایید کنید، بعد مجوز نهایی را بگیرید.» برعکس کردن این ترتیب (مثل خرید دستگاه قبل از تثبیت فضا) ریسک اصلی است.
زمان و هزینه: چگونه واقعبینانه برنامهریزی کنیم؟
در مورد هزینهها، عددهای بازار به شدت متغیر است (بهویژه به دلیل وارداتی بودن بسیاری از تجهیزات و تغییرات نرخ ارز). بنابراین بهتر است به جای تکیه بر اعداد ثابت، ساختار هزینه را بشناسید:
- هزینه ملک: رهن/اجاره یا خرید + هزینه تغییرات ساختمانی
- هزینه آمادهسازی فضا: سربکوبی، شیشه سربی، تهویه، برق و تاسیسات، تغییرات معماری
- هزینه تجهیزات اصلی: دستگاه رادیولوژی و سونوگرافی (نو یا کارکرده) + نصب و راهاندازی
- هزینه ملزومات: پوششهای حفاظتی، علائم، تخت سونو، تجهیزات جانبی و مصرفی
- هزینه نیروی انسانی: پذیرش، کارشناس رادیولوژی، اپراتور، خدمات، حسابداری (بسته به اندازه مرکز)
- هزینههای انطباق و مجوزها: آزمایشها، استعلامها، فرمها، بازدیدها و اصلاحات احتمالی
برای زمانبندی هم واقعبین باشید: هر مرحلهای که نیاز به بازدید و رفع نقص دارد، ممکن است پروژه را عقب بیندازد. بهترین کار این است که یک «برنامه زمانبندی با نقاط کنترل» بسازید و قبل از ورود به مرحله بعد، چک کنید که مرحله قبل واقعاً تایید شده باشد.
اشتباهات رایج در مسیر مجوز (و راه جلوگیری)
این بخش را دقیق بخوانید؛ چون بسیاری از هزینههای اضافی دقیقاً از همین چند خطا میآید:
- انتخاب ملک صرفاً با معیار قیمت: ملکی که امکان سربکوبی استاندارد یا چیدمان درست ندارد، در نهایت گرانتر تمام میشود.
- خرید دستگاه قبل از قطعیت مجوز: ممکن است جانمایی یا نوع دستگاه با نظر کارشناس/کمیسیون تغییر کند.
- نبود مسئول فنی همراه پروژه: وقتی مسئول فنی دیر وارد میشود، معمولاً ایرادات اصلی دیر کشف میشود.
- نقشه غیرحرفهای: نقشهای که مسیر حرکت بیمار، حریم سونوگرافی، اتاق اپراتور و استانداردهای پرتویی را درست ندیده باشد، در بازدیدها گیر میکند.
- کماهمیت دیدن بهداشت محیط و ایمنی: تهویه، مصالح قابل شستشو، دفع پسماند و علائم ایمنی جزو موارد پرتکرار در نواقص هستند.
چک لیست اجرایی قبل از ارسال پرونده برای تایید نهایی
اگر میخواهید احتمال «رفع نقص» را کم کنید، این چک لیست کوتاه اما کاربردی را قبل از آخرین بازدید/مرحله صدور پروانه مرور کنید:
چک لیست ملک و فضا
- مساحت و طبقه مطابق ضوابط
- ورودی و دسترسی مناسب برای بیمار
- ارتفاع سقف و تهویه قابل قبول
- پذیرش/انتظار/اتاقها با چیدمان منطقی
چک لیست حفاظت اشعه
- سربکوبی اجرا شده و مستندسازی شده
- شیشه سربی اتاق اپراتور نصب شده
- علائم اخطار اشعه روی دربها نصب شده
- PPE کامل (روپوش سربی، تیروئیدبند، …) موجود است
چک لیست تجهیزات و نیروی انسانی
- لیست تجهیزات نهایی با مشخصات دقیق آماده است
- تاییدیه نصب/راهاندازی دستگاهها دریافت شده یا در دست اقدام است
- مسئول فنی معرفی و مدارک ایشان تکمیل است
- لیست پرسنل فنی و مدارک صلاحیت آماده است
بعد از اخذ مجوز: برای پایداری و رشد مرکز چه کار کنیم؟
مجوز، پایان کار نیست؛ شروع کار است. مراکز تصویربرداری علاوه بر رعایت استانداردهای فنی، به نظم مدیریتی و برنامه جذب بیمار هم نیاز دارند. دو نکته مهم:
- مدیریت تجربه بیمار: نظم پذیرش، زمانبندی نوبتها، پاسخگویی تلفنی، محرمانگی در سونوگرافی و تحویل نتیجه، همگی روی رضایت و معرفی دهانبهدهان اثر مستقیم دارند.
- حضور حرفهای در فضای آنلاین: بسیاری از بیماران قبل از مراجعه، نام مرکز را جستجو میکنند. داشتن سایت درست، اطلاعات شفاف خدمات و مسیرهای تماس، اعتبار شما را بالا میبرد.
اگر در کنار مسیر حقوقی و فنی، میخواهید مسیر راهاندازی را هم به شکل پروژهای و قابل کنترل جلو ببرید، استفاده از مشاوره تخصصی راه اندازی کلینیک میتواند کمک کند تا تصمیمهای مهم (ملک، نقشه، فرآیندها) با کمترین ریسک گرفته شوند.
دو پیشنهاد کاربردی برای مارکتینگ کمریسک و اخلاقی
در حوزه پزشکی، تبلیغات باید با حساسیت و رعایت اصول انجام شود. به جای وعدههای غیرواقعی، روی آموزش بیمار و شفافیت تمرکز کنید. برای شروع، مطالعه این دو مطلب میتواند مفید باشد:
- ست بازاریابی تبلیغات پزشکی (برای اینکه بدانید از چه کانالهایی و با چه پیامهایی باید شروع کنید)
- الزامات واحد مرکز تماس (برای کاهش تماسهای از دسترفته و مدیریت بهتر نوبتدهی)
سوالات متداول
آیا برای مجوز مرکز رادیولوژی و سونوگرافی حتماً باید متخصص رادیولوژی موسس باشد؟
در بسیاری از رویهها، موسس میتواند کارشناس رادیولوژی (یا مدرک بالاتر در همین رشته) هم باشد، اما معمولاً مسئول فنی باید متخصص رادیولوژی باشد و نقش او در صدور/ثبت پروانه بسیار کلیدی است. جزئیات را دانشگاه علوم پزشکی محل فعالیت تعیین میکند.
حداقل متراژ مورد نیاز برای گرفتن مجوز چقدر است؟
برای موسسه رادیولوژی معمولاً حداقل حدود ۹۰ متر مربع و برای مرکز تصویربرداری معمولاً حداقل حدود ۲۰۰ متر مربع ذکر میشود. با این حال، در بازدیدها کیفیت چیدمان و رعایت استانداردها هم به اندازه عدد متراژ مهم است.
آیا میشود قبل از گرفتن مجوز، دستگاه را خرید؟
از نظر مدیریتی توصیه نمیشود. چون ممکن است با تغییر در جانمایی، مدل خدمت یا نظر کارشناس، مجبور به تغییرات پرهزینه شوید. بهتر است ابتدا موافقت اصولی و تایید نقشه/فضا را جلو ببرید و سپس وارد خرید و نصب شوید.
مهمترین علت رد شدن یا طولانی شدن پرونده چیست؟
معمولاً سه مورد تکراری است: انتخاب ملک نامناسب، ایرادات حفاظت در برابر اشعه (سربکوبی/شیشه سربی/علائم)، و ناقص بودن مدارک یا معرفی دیرهنگام مسئول فنی.
برای ارائه خدمات سونوگرافی چه الزام تجهیزاتی رایج است؟
در رویههای رایج، وجود یک دستگاه سونوگرافی استاندارد با پوشش خدمات پایه ضروری است و معمولاً به داشتن پروبهای سطحی و عمقی اشاره میشود. جزئیات بسته به سطح خدمات و نظر کارشناس میتواند تغییر کند.
